WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA PODSTAWIE "UCZTY DLA WRON" GEORGE'A R. R. MARTINA
GRA O TRON
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
To Estermont?
Tarth, ser Jaime.
Szafirowa Wyspa.
Czemu statek kupiecki, a nie Lannisterów?
Płynie do Starego Miasta. Wysiądziemy przed Słoneczną Włócznią
i nocą powiosłujemy do brzegu.
- Byłeś w Dorne? - Nie.
A ja tak. To szaleńcy.
- W kółko by walczyli i dymali. - Ciesz się, że tam wracasz.
Po dobrej bitce nie ma to jak dymanko.
A po dobrej Dornijce nie ma to jak walka.
Tak to działa.
Sporo się nawalczymy, przynajmniej ja,
ale po porwaniu księżniczki nie będzie czasu na Dornijki.
Nie porywamy księżniczki, tylko ratujemy moją siostrzenicę.
Siostrzenicę?
Długo robię takie rzeczy I jestem w nich dobry.
- Dlatego płyniesz. - Wiem. A ty?
Czemu nie wziąłeś 40 takich jak ja albo armii, którą masz?
Nie chcę wszczynać wojny.
A dlaczego płyniesz?
Muszę.
Gdybym to ja organizował tę hecę,
nie wziąłbym jednorękiego rycerza, którego zna całe Westeros.
To muszę być ja.
Uwolniłeś brata.
Siostra się wściekła?
Uwolnił go Varys.
Jeśli spotkasz pokurcza, pozdrów go ode mnie.
Zamordował mojego ojca.
Jeśli go spotkam, rozetnę go na pół,
a potem pozdrowię.
Żelazny Bank zażądał spłaty 1/10 długów korony.
- Rozbudowa floty... - Na ile stać koronę?
Nadchodzi zima. Możemy dać połowę, albo i mniej.
Jesteś starszym nad monetą. Jak zapłacimy?
Tyrellowie wyłożą złoto, a korona zwróci dług,
albo przemówię córce do rozumu!
Nie mogę aż tak cię obciążać.
Będziesz negocjować z Żelaznym Bankiem.
- Dobrze. - Osobiście.
- Ja? - Musimy wysłać kogoś ważnego,
by bankierzy wiedzieli, że ich poważamy.
Starszy nad monetą będzie najlepszym wyborem.
To dla mnie zaszczyt.
Król lęka się o bezpieczeństwo swojego teścia.
Nakazał, by ser Meryn osobiście dowodził twą strażą.
- Mój własny gwardzista? Jestem... - Wracaj bezpiecznie, lordzie.
Przekażę pozdrowienia Tytanowi z Braavos.
Mała rada jest jeszcze mniejsza.
Niewystarczająco.
Wina, Wasza Świątobliwość?
Nie.
Twój poprzednik spytałby o rocznik.
Mógłbym rzec, że umysł to świątynia, która powinna pozostać czysta,
ale tak naprawdę nie przepadam za smakiem wina.
- Jak mogę służyć? - W Westeros pali się septy,
gwałci milczące siostry, morduje świętych mężów.
Wojny uczą ludzi słuchać miecza, nie bogów.
Bogowie powinni mieć własny.
Przed Targaryenami sprawiedliwości strzegła Wiara Wojująca.
Rozprawiono się z nią ponad dwa stulecia temu.
Jeśli przedstawię naszą świętą sprawę królowi,
na pewno pozwoli uzbroić wiernych, których uznasz za godnych.
Armia do obrony żyć i dusz prostaczków?
Armia, która służy bogom.
I tobie, rzecz jasna, wybranemu reprezentantowi Siedmiu.
To zaszczyt, jakiego nie oczekiwałem i o jakim nie marzyłem.
Dlatego cię wybrano.
Oboje wiemy, jak działa świat.
Zbyt często złoto zapewnia niegodziwcom nietykalność.
Nawet król nie może karać wszystkich, którzy na to zasługują.
W oczach bogów wszyscy grzesznicy są równi.
Nawet wśród nas kryje się wielki grzesznik.
Chroniony przez przywileje i złoto.
Oby Ojciec osądził go sprawiedliwie.
Pomóżcie mi!
Zostaw mnie!
Zamknij się!
To przybytek lorda Petyra Baelisha!
Miłośnik chłopców!
Plugawy degenerat!
Dla takich jak ty jest specjalne miejsce w piekle!
Błagam! Zapłacę wam! Zapłacę!
Zgadza się.
Brać go!
- Precz! - Ser Lorasie,
złamałeś prawa ludzkie i boskie.
- Za kogo ty się uważasz? - Za sprawiedliwość.
- Dlaczego mój brat siedzi w celi? - Nie wiem.
- To nie mój rozkaz. - Oboje wiemy czyj.
Miała wrócić do Casterly Rock!
To wina matki?
Jest zazdrosna, bo cię straciła. Mści się, odbierając mi brata!
To wy się nie lubicie?
Mój słodki, słodki królu!
Czy twoje serce coś do mnie czuje?
Oczywiście! Jesteś moją królową!
Nie mogę znieść myśli, że mój brat gnije w brudnej celi.
Uwolnię go.
Dajesz słowo?
- Ser Loras ma odzyskać wolność. - Ja go aresztowałam?
Nie.
Ale ty uzbroiłaś Wiarę.
Dałaś Wielkiemu Wróblowi armię!
Wiem. Twoja żona ma prawo mnie za to potępiać.
Nie wolno pozwolić, by fanatycy poniżali brata królowej.
Czyli...
każesz go uwolnić?
Mówiłam ci, że nie ja go więżę.
Jesteś królem. To ty musisz porozmawiać z Wielkim Wróblem.
Stać!
Jego Świątobliwość się modli. Nie wolno mu przeszkadzać.
Wydaj rozkaz, a buntownicy zginą.
Zabijecie ich?
W sepcie?
Odeślemy do bogów.
Bękart!
Obraza bogów!
Zrodzony z grzechu!
Plugawy bękart!
Znajdziemy inną drogę.
Ohyda!
Królowo?
Musiałbym się uciec do przemocy.
Jesteś królem Andalów,
władcą i obrońcą Siedmiu Królestw,
a pozwalasz, by fanatycy więzili twego szwagra?
- Pomówię z Wielkim Wróblem. - Kiedy?
Nie wiem.
Teraz się modli.
Napiszę do babki.
I wrócisz?
Moje miejsce jest przy rodzinie.
Oczywiście.
Szanujesz tego chłopca?
Lorda dowódcę.
- Bękarta nędznej kurwy. - Być może,
ale Ned tak nie postępował.
Powinnam była dać ci syna.
- Nie twoja wina. - A czyja?
Jestem źródłem słabości.
Zwyrodnienia.
- Pan Światła nie zważa na blizny. - Pani.
Jej ojciec jest jego wybrańcem.
Płynie w niej ta sama krew.
- Ruszasz na Winterfell? - Muszę.
By zdążyć przed śniegami.
Już raz zaufałeś ser Davosowi, a mnie zostawiłeś.
- Liczę, że nie powtórzysz błędu. - Nie.
- Potrzebuję cię. - Potrzebujesz wiary, królu.
Czego ty potrzebujesz?
Służby mojemu panu.
Lord Ashford,
lady Caulfield,
lord Smallwood.
- Nie słyszałem o nich. - A oni o tobie.
Potrzebujemy ludzi, a oni ich mają.
Ilu ludzi może nam przysłać lord Mayzen?
Więcej niż lord Wibberley.
- On nie. - Przykro mi,
ale potrzebujemy zapasów i ludzi, a Bolton to namiestnik.
- Zamordował mi brata. - Jesteśmy strażnikami Muru.
W 50 go nie obronimy,
a nie dostaniemy posiłków, jeśli nie zwrócimy się do namiestnika.
Wybacz, pani.
- Lordzie dowódco. - W czym mogę ci pomóc, pani?
Pojedź z nami na południe.
Najlepiej znasz zamek.
Jego tunele, słabe punkty, obrońców.
Winterfell było twoim domem.
Nie pragniesz wypędzić z niego szczurów?
Teraz moim domem jest Czarny Zamek,
a Nocna Straż nie miesza się w wojny królestwa.
Wojna jest tylko jedna. Życie przeciwko śmierci.
- Chodź. Pokażę ci, o co walczysz. - Ujrzę to w ogniu?
Wybacz, pani, ale nie ufam wizjom.
Żadnych wizji, żadnej magii.
Tylko życie.
Czujesz bicie mojego serca?
Masz w sobie moc.
Niepotrzebnie z nią walczysz. Wykorzystaj ją.
Pan Światła stworzył kobiety i mężczyzn.
Dwie części całości.
Z naszego połączenia rodzi się moc.
Moc dawania życia,
światła
i rzucania cieni.
Stannisowi się to nie spodoba.
Więc mu nie powiemy.
- Nie mogę. - Dlaczego?
Przysięgałem.
Kochałem inną.
Kochanków nie potrzebują umarli, lecz żywi.
Wiem.
Ale nadal ją kocham.
Nic nie wiesz, Jonie Snow.
Jesteś samotna?
- Znudzona. - Ojciec mawiał mi,
- że nuda to przejaw głupoty. - Często się nudziłeś?
Wiem, że źle ci w Czarnym Zamku.
Nie. Myślałam, że zostawisz mnie w domu.
Tego chciała matka.
Skąd wiesz?
Tak mi powiedziała.
Źle postąpiła.
Wstydzisz się mnie?
Kiedy byłaś niemowlęciem, na Smoczą Skałę przypłynął handlarz.
Miał tylko jedną porządną rzecz - lalkę.
Uszył jej sukienkę w naszych barwach.
Usłyszał o twoich narodzinach
i uznał, że młody ojciec ją kupi.
Kiedy położyłem lalkę w kołysce, śmiałaś się.
Tuliłaś się do niej policzkiem.
Spaliliśmy ją, ale było za późno.
Powiedziano mi, że umrzesz
albo, co gorsze, szara łuszczyca zabije cię powoli.
Pozwoli ci podrosnąć i poznać świat, a potem cię z niego zabierze.
Radzili, bym odesłał cię do ruin Valyrii i kamiennych ludzi,
nim choroba zabije wszystkich w zamku.
Posłałem ich do piekła.
Wezwałem wszystkich znanych mi maesterów, uzdrawiaczy i aptekarzy.
Ocalili ci życie.
Bo nie należysz do przeklętych kamiennych ludzi.
Jesteś księżniczką Shireen.
Moją córką.
Wiedziałem, że cię tu znajdę.
Ciotka Lyanna.
Ojciec nigdy o niej nie mówił,
lecz czasem schodził i zapalał świece.
- Ponoć była piękna. - Widziałem ją tylko raz.
Wychowywała mnie rodzina twej matki.
Lord Whent zorganizował wielki turniej.
Zjawili się wszyscy.
Obłąkany Król, twój ojciec,
Robert Baratheon
i Lyanna. Już obiecana Robertowi.
Ja byłem chłopcem znikąd, nie liczyłem się.
Obserwowałem stających w szranki potężnych rycerzy.
Na koniec zostało dwóch, Barristan Selmy i Rhaegar Targaryen.
Wygrał Rhaegar. Wszyscy wiwatowali.
Dziewczęta chichotały, gdy ujrzały jego srebrne włosy.
Był bardzo przystojny.
Przejechał obok żony,
Elii Martell,
i śmiechy ucichły.
Zaległa wielka cisza.
Minął żonę
i złożył na podołku Lyanny koronę z zimowych róż.
Błękitnych jak lód.
Zginęły tysiące ludzi, bo Rhaegar wybrał twoją ciotkę.
Wybrał ją,
a potem porwał i zgwałcił.
Chodźmy.
Niech zmarli nie słuchają.
- Wyjeżdżasz? - Tak.
- Dokąd? - Do Królewskiej Przystani.
- Co? - Cersei po mnie posłała.
Nie może zwietrzyć niebezpieczeństwa.
Zostawisz mnie?
Zostaniesz z ludźmi, którymi gardzisz,
- ale nie na długo. - Skąd wiesz?
Stannis Baratheon jest w Czarnym Zamku.
Wyruszy na południe, nim śniegi odetną mu drogę.
Najpierw zdobędzie Winterfell.
- Tego nie wiesz. - Wiem.
Kiedy wyzwoli te ziemie, zwoła chorążych twego ojca.
Północ go poprze, a wtedy zagarnie Żelazny Tron.
Pokona Boltonów?
Ma większą armię I jest najlepszym wodzem Westeros.
Człowiek skłonny do ryzyka postawiłby na niego.
Człowiek taki jak ja.
- Co dalej? - Jeśli Stannis zdobędzie zamek,
ocali cię z rąk ludzi, którymi gardzi północ,
a potem, z wdzięczności dla twojego ojca,
mianuje namiestniczką północy.
Ale...
- Namiestniczką? - Jesteś ostatnim żyjącym Starkiem.
Potrzebuje cię.
A jeśli nie zaatakuje Winterfell albo zrobi to i przegra?
Wtedy poślubisz Ramsaya i owiniesz go wokół palca.
- Nie potrafię. - To proste. On już cię kocha.
- Boję się jego ojca. - I dobrze, bo to groźny człowiek,
lecz każdego można przechytrzyć.
A ty uczyłaś się od najlepszego.
Wkrótce wrócę.
Dasz sobie radę.
Północ będzie twoja.
Wierzysz mi?
Nim wrócisz, będę już mężatką.
Śniadanie.
- Gówniana śmierć. - A znasz jakieś inne?
Tacy jak wy lubią zasłużyć na pieśń.
- Nie dbam o to, co o mnie napiszą. - Nie?
Dwaj rycerze ruszają na ratunek księżniczce.
- Brzmi jak dobra pieśń. - Nie lepsza od innych.
A ty?
Jak chciałbyś zdechnąć?
We własnym zamku, pijąc własne wino,
patrząc, jak synowie walczą o moje skarby.
Zawiodłeś mnie.
Sądziłem, że zaplanowałeś coś ekscytującego.
Miałem ekscytujące życie. Śmierć wolę nudną.
- Jak ty chcesz umrzeć? - W ramionach ukochanej.
Ona też?
Chodź.
Kapitan statku pochodził z Braavos?
Pentos.
- Płynie do Starego Miasta? - Tak. A co?
Co go powstrzyma przed wyznaniem, że Jaime Lannister jest w Dorne?
Worek złota.
Chyba nie wiesz, jak bardzo was tu nienawidzą.
Ciężki worek.
Obiecał, co chciałeś, żeby go dostać.
Szybko złamie obietnicę.
- Ilu widzisz? - Czterech.
- Ilu możesz zabić? - Jednego, jeśli będzie wolny.
Stać!
Wydymają nas.
Cześć, chłopaki. Dobrze, że jesteście.
- Coście za jedni? - Cooper.
I Darnell.
- Ze stolicy? - Poznałeś po akcencie?
- Z Zapchlonego Tyłka. - Co tu robicie?
Nocą zatonął nasz statek. Dopłynęliśmy do brzegu.
Mało brakowało.
Rekiny były blisko.
W Dorne nie ma rekinów.
A co ma płetwy?
Chyba delfiny.
Rzuć miecz.
Po co tak ostro?
Wystarczy, że wskażecie nam drogę, a trafimy do domu.
Miecze na ziemię!
Powinien być dość wolny.
Niezła sztuczka.
Szczęście.
Zasługa nauczyciela.
Zawsze chciałem mieć dornijskiego ogiera.
Może biec dzień i noc.
Droga do Wodnych Ogrodów będzie przyjemniejsza.
- Trzeba ich zakopać. - Ptaki też muszą jeść.
Trupy to pytania, pytania to armie, a armie to wojna.
Wiesz, jak długo będziemy kopać jamę?
Z jedną ręką wiele nie wykopię.
Właściwie nic.
Mamo!
- Nym, Obaro... - Będzie wojna?
Książę Doran chce tylko opłakać twojego ojca.
Same musimy go pomścić.
Nie mamy armii, żeby zaatakować Lannisterów.
Nie trzeba armii, by wywołać wojnę. Królowa Cersei kocha swoje dzieci.
- A jedno jest tutaj. - Mamy inny problem.
Ten kapitan chciał mi sprzedać ważną informację.
Powiedział, że do Dorne przybył Jaime Lannister.
Po Myrcellę.
Jeśli dotrze do niej przed nami, nie wywrzemy zemsty.
Wybierajcie.
Albo Doran i pokój, albo ja i wojna.
Ja jestem z tobą.
Nym?
Obara?
Gdy byłam dzieckiem, Oberyn chciał mnie zabrać na dwór.
Nigdy go nie widziałam, a nazwał się moim ojcem.
Matka płakała i mówiła, że jestem małą dziewczynką.
Oberyn rzucił mi włócznię i rzekł:
"Dziewczynka czy chłopiec, wszyscy walczą,
ale bogowie pozwalają nam wybrać broń".
Wskazał swoją włócznię, a potem łzy matki.
Dawno temu dokonałam wyboru.
Rozwiążesz mnie?
Możesz mnie rozwiązać?
Proszę!
Dziękuję.
- Kim jesteś? - Tym, kto cię schwytał.
- Masz wino? - Nie.
- Nie zasnę bez niego. - To nie śpij.
Płyniemy w złą stronę.
Moja siostra jest w Westeros,
Westeros jest na zachodzie, a my płyniemy na wschód.
Nie wiozę cię do siostry.
Mówiłeś o królowej.
Zgadza się. Królowej Daenerys Targaryen.
To jej służę.
Niepotrzebnie się trudziłeś.
Też do niej jechałem.
- Na co liczyłeś? - Na złoto i chwałę. I na nienawiść.
Gdybyś znał moją siostrę, zrozumiałbyś.
Skoro jesteśmy po tej samej stronie...
Szlachetny rycerz z północy, któremu nie wiedzie się w Essos.
Na zbroi smok i niedźwiedź.
Jorah Mormont.
Nie mogę nie spytać.
Jak służyłeś królowej
w burdelu na drugim końcu świata?
Czyżbyś uciekał?
Dlaczego?
Dlaczego cię odesłała?
Wiem!
Donosiłeś na nią.
Teraz pamiętam.
Na spotkania rady chodziłem pijany, ale pamiętam.
Przekazywałeś wiadomości ptaszkom Varysa.
Dowiedziała się?
Dlatego cię wygnała.
A ty liczysz, że dzięki mnie wkupisz się w jej łaski.
Ryzykowny plan.
A nawet desperacki.
Myślisz, że Daenerys mnie straci, a tobie wybaczy?
Równie dobrze może być na odwrót.
Stąd wydają się szczęśliwi.
Co?
Przypomniałem sobie,
jak twój brat zmuszał mnie do wędrówek po stolicy.
- Po co? - Lubił przebywać wśród ludzi,
śpiewać im.
- Śpiewał im? - Tak.
Rhaegar wyszukiwał sobie miejsce gdzieś na Haku i śpiewał.
- Jak inni minstrele. - A ty?
Pilnowałem, żeby go nie zabito. I zbierałem pieniądze.
Chciał sprawdzić, ile zarobi.
- Dobry był? - Bardzo.
- Viserys nie mówił? - Tylko, że był dobry w zabijaniu.
Nie lubił zabijać. Kochał śpiewać.
- Co robiliście z pieniędzmi? - Raz oddał je minstrelowi.
Kiedy indziej zaniósł do sierocińca.
A raz... potwornie się upiliśmy.
Hizdahr czeka na audiencję.
- Ilu jeszcze? - 50? 100?
Pójdziesz z nami?
- Przed Hizdahrem obronię cię sam. - Przed Hizdahrem obronię się sama.
Idź i śpiewaj, ser Barristanie.
Pani.
Wszyscy muszą umrzeć,
lecz mogą w sławie.
- W sławie? - Po to walczymy.
Dlaczego twoi przodkowie podbili Siedem Królestw?
Żeby o nich pamiętano.
Ci, którzy walczą, nie zdobędą królestw, a sławę.
To ich szansa.
Tak mówiłeś, nim posyłałeś ich, by ginęli dla twojej rozrywki?
Dziś powinien rozpocząć się sezon.
- Nie uznaję tradycji. - Tylko ona
pozwoli twojemu miastu sprawnie funkcjonować.
Tylko ona łączy byłych panów i niewolników.
Bez niej zostaną nam urazy i brak zaufania.
Nie twierdzę, że rozwiąże nasze kłopoty,
ale to początek.
Synowie Harpii.
Na podstawie "Uczty dla wron" George'a R. R. Martina
wydanej przez Wydawnictwo Zysk i Spółka
Tekst: Wojtek Stybliński